4. Bölüm: Yansımanın Fethi

Karanlık kütüphanenin içinde, Elias'ın yansıması aynanın soğuk yüzeyine hapsolmuştu. Artık bir sesi yoktu, sadece bir görüntüydü. Aynanın öte yakasındaki dünya, bildiği her şeyin bozuk ve sessiz bir versiyonuydu. image_0.png'deki gramofon, aynanın içinde, kütüphane kurucusunun iskelet elinin altında, hiç durmadan hüzünlü bir vals çalıyordu ama müzik sesi çıkmıyordu. Sadece o uğursuz hareket vardı. Elias'ın kendi bedeni, yansıması aynanın içine çekilirken, sanki bir balmumu heykeli gibi kütüphanenin ortasında donup kalmıştı.

Elias, aynanın içinden, kendi bedeninin kütüphaneyi terk etmeye çalıştığını gördü. Ancak bu, "o" değildi. Beden, tuhaf bir şekilde sendeliyor, hareketleri mekanik ve cansızdı. image_0.png'deki o koridorda, beden yavaş yavaş yürürken, kütüphanenin eski gravürlerindeki eriyen yüzler, ona gülümsüyordu. Beden, kütüphanenin ana kapısını açtı ve dışarı çıktı. Elias, yansımasının içinden, bedeninin sonsuzluğa doğru, o sessiz vals ritmiyle yürüyüp gittiğini izledi.

Kütüphanenin kurucusunun ruhu, Elias'ın yansımasının yanına geldi. "Artık sen de sessizliğin bir yankısısın," dedi. "Sonsuza dek burada kalacak, yeni bir misafir için kapıyı açacaksın." Elias, kendi yansımasının yüzünün, kütüphanenin eski gravürlerindeki eriyen yüzlere benzemeye başladığını fark etti. Artık o da sessizliğin bir parçasıydı. Ve yeni bir misafir, kütüphanenin kapısını çaldığında, Elias'ın yansıması, ona hüzünlü bir şekilde gülümseyecekti.