Bölüm 2: Kapalı Kapılar

Elif panikle aynadan uzaklaştı. Kalbi göğsünden çıkacak gibiydi. Malikânenin içi düşündüğünden daha büyüktü. Uzun koridorlar, birbirine benzeyen kapılar ve hiç bitmeyen bir karanlık…

Bir kapıyı denedi. Kilitliydi.

Bir başkasını… o da kilitliydi.

Sanki ev, onun dışarı çıkmasını istemiyordu.

Koridorun sonunda bir kapı aralıktı. Yavaşça itti. İçerisi eski bir çocuk odasıydı. Oyuncaklar yerde dağınık haldeydi. Ama en garibi… hepsi duvara dönük duruyordu.

Sanki bir şeyden saklanıyorlardı.

Elif içeri girdiği anda kapı arkasından kapandı.

Bir tık sesi.

Kilitlemişti.

Panikle kapıyı zorladı ama açılmadı. Tam o sırada… oyuncaklardan biri döndü.

Eski bir porselen bebek.

Yavaşça yüzünü Elif’e çevirdi.

Gözleri… boş değildi artık.

Elif donakaldı.

Sonra odanın köşesinden bir fısıltı yükseldi:

“Geç kaldın…”

Bir anda tüm oyuncaklar aynı anda hareket etti. Başları Elif’e döndü.

Kapının altından siyah bir gölge içeri süzüldü.

Elif çığlık attı.

Ama bu çığlık… duvarların içinde kayboldu.