Bölüm 3: Aynadaki Kadın

Elif gözlerini açtığında farklı bir odadaydı. Nasıl çıktığını hatırlamıyordu. Oyun odasından nasıl kurtulduğunu da…

Ama bir şey değişmişti.

Artık yalnız değildi.

Bunu biliyordu.

Odada büyük bir ayna vardı. Üzeri toz kaplıydı. Elif istemeden ona yaklaştı. Sanki görünmeyen bir güç onu çekiyordu.

Tozu eliyle sildi.

Yansımasına baktı.

Ama bu… kendisi değildi.

Aynadaki kadın başını eğdi. Elif hareket etmemişti.

Kadın… gülümsedi.

Elif geri çekildi.

“Bu… gerçek değil…” diye fısıldadı.

Ama aynadaki kadın konuştu:

“Buraya ait değilsin.”

Elif’in dizleri titremeye başladı.

“Gitmek istiyorum…”

Kadın başını salladı.

“Kimse gitmez.”

Aynanın yüzeyi dalgalandı. Kadının eli camın içinden dışarı çıktı.

Soğuk… çürümüş bir el.

Elif kaçmaya çalıştı ama ayakları yerden kalkmıyordu. El bileğini yakaladı.

O an Elif’in zihnine görüntüler doldu.

Bu evde ölen insanlar…

Kaybolanlar…

Ve en sonunda…

Kendisinin yüzü.

Ama gözleri boştu.

Aynadaki kadın fısıldadı:

“Şimdi sen de buradasın.”