Bölüm 4: Ev Canlıdır

Elif koşuyordu. Artık evin içinde yön kavramı kalmamıştı. Koridorlar değişiyor, kapılar yer değiştiriyordu.

Ev… canlıydı.

Ve onunla oynuyordu.

Bir kapıyı açtı. İçerisi tamamen karanlıktı. Ama içeriden bir nefes sesi geliyordu.

Yavaş… ağır…

İçeri girmedi. Kapıyı kapatmaya çalıştı ama kapı kendi kendine açıldı.

İçeriden bir şey çıktı.

İnsan değildi.

Ama bir zamanlar insan olmuştu.

Uzuvları eğrilmiş, yüzü bozulmuştu. Gözleri yoktu… ama Elif’i görüyordu.

Elif geri geri kaçtı.

Ama arkasındaki duvar… yok oldu.

Boşluğa düştü.

Yere çarptığında tekrar ayağa kalktı. Ama bu sefer ev farklıydı.

Duvarlar et gibiydi.

Atıyordu.

Nefes alıyordu.

Ve her yerden aynı ses geliyordu:

“Kal…”

“Kal…”

“Kal…”

Elif kulaklarını kapattı ama ses içeriden geliyordu.

Kendi kafasının içinden.

Sonra bir şey fark etti.

Kalp atışı sesi…

Kendisine ait değildi.

Ev… onun kalbiyle birlikte atıyordu.