Bölüm 5: Sonsuzluk

Elif artık kaçmayı bıraktı.

Koşmanın bir anlamı yoktu.

Ev onu buluyordu.

Her zaman.

Yavaşça yürümeye başladı. Koridorlar bu sefer değişmedi. Sanki ev onu bir yere götürüyordu.

Sonunda büyük bir kapının önüne geldi.

Kapı açıktı.

İçeri girdi.

Ortada bir ayna vardı.

Ama bu sefer yalnız değildi.

Aynanın içinde… onlarca insan vardı.

Hepsi içeride sıkışmıştı.

Ve aralarında…

Kendisi de vardı.

Aynadaki Elif gözlerini kaldırdı.

Ve gülümsedi.

Gerçek Elif aynaya yaklaştı.

Elini uzattı.

Bir anda… her şey durdu.

Sessizlik.

Sonra…

Elif kendini aynanın içinde buldu.

Dışarı baktı.

Artık dışarıda biri vardı.

Yeni biri.

Ormanda koşan bir kadın.

Korkmuş…

Yalnız…

Ve malikâneye doğru geliyordu.

Elif gülümsedi.

Fısıldadı:

“Hoş geldin…”

Ev… yeni misafirini bekliyordu.

Ve bu döngü…

Hiç bitmeyecekti.