Bölüm 3: Takımyıldızına Dönüş ve Tatlı Uykular

Bulut Gemisi, gökyüzünün en yüksek ve en karanlık tepelerinden birini aştığında, karşılarında muazzam bir ışık kümesi belirdi. Büyük Ayı takımyıldızı, tüm ihtişamıyla ve anne şefkatiyle geceyi aydınlatıyordu. Küçük yıldız, ailesini görür görmez Can'ın avuçlarından sevinçle süzüldü ve gökyüzünde minik, ışıltılı taklalar atarak annesinin ve babasının yanındaki yerine yerleşti.

Büyük Ayı'nın diğer yıldızları, Can'a ve Pofuduk'a teşekkür etmek için gökyüzünde hep birlikte hafifçe parlayıp söndüler. Bu, yıldızların sessiz teşekkür etme şekliydi. Küçük yıldız evine döndüğünde, gökyüzünde adeta devasa, rahatlatıcı bir esneme yankılandı. Can'ın görevi başarıyla tamamlanmıştı ve artık vücudundaki tüm enerji, yerini tatlı ve sıcacık bir uyuşukluğa bırakmıştı. Gözlerini açık tutmakta zorlanıyordu.

"Artık eve dönme vakti, minik kahraman," dedi Pofuduk nazikçe.

Gemi, rüzgarın yumuşak kollarına kendini bırakarak yeryüzüne doğru, adeta düşen bir tüy gibi yavaşça alçalmaya başladı. Can, Pofuduk'un yumuşacık tüylerine başını yasladı. Geminin sallantısı tıpkı bir beşik gibi onu mayıştırıyordu. Penceresinin pervazına yanaştıklarında Can artık tamamen uykuya dalmak üzereydi. Pofuduk onu sihirli kanatlarıyla nazikçe yatağına taşıdı ve üzerini yıldız tozu kokan, sıcacık yorganıyla örttü.

"Bu gece topladığımız en güzel rüya senin olsun Can," diye fısıldadı Pofuduk ve yavaşça şeffaflaşarak yıldızlı gökyüzüne geri döndü.

Can, gözlerini tamamen kapattığında odasının tavanında hala küçük yıldızın huzurlu parlaklığını hisseder gibiydi. Dışarıda rüzgar hafifçe esiyor, Can'ı koruyan bir ninni fısıldıyordu. Can, Bulut Gemisi'ndeki yolculuğunu düşünerek derin, huzurlu ve kesintisiz bir uykuya daldı. Sabah olduğunda, dinlenmiş ve yüzünde kocaman bir gülümsemeyle uyanacaktı.