Bölüm 1: Açılan Mühür

Aras, köyün sessizliğini yırtan eski ahşap kapının gıcırtısını duyduğunda, içini amansız bir ürperti kaplamıştı. Günlerdir aradığı, dedesinden kalan eski haritalarda "Lir" diye geçen bu terk edilmiş köy, haritada bile görünmüyordu. Köyün ortasındaki devasa, yüz yıllık çınar ağacının dalları, sanki gökyüzünü bir hapishane gibi sarmıştı. Akşam güneşi tepelerin ardında kaybolurken, köyün taş evlerinin pencereleri karanlık birer göz çukuru gibi ona bakıyordu. Aras, elindeki feneri köyün en büyük konağının bodrum katına doğru tuttu. Burası, köylülerin yüzyıllar önce panik içinde terk ettiği söylenen, lanetli konaktı.

Bodrum kat merdivenlerinden aşağı inerken hava aniden ağırlaştı, nefes almak neredeyse imkansız hale geldi. Duvarlarda nem kokusuna karışmış, yanık et kokusunu andıran keskin bir koku vardı. Fenerin ışığı, bodrumun en dip köşesindeki ağır, demir bir kapıya çarptı. Kapının üzerinde, paslanmış zincirler ve dökülmeye yüz tutmuş kırmızı balmumundan bir mühür bulunuyordu. Mührün üzerinde, Arapça ya da Süryanice olduğu tahmin edilen, ancak harfleri tuhaf bir şekilde ters yüz edilmiş muskalar kazınmıştı. Aras, heyecanına yenik düşerek sırt çantasından çekici çıkardı. Zincirlere ilk darbeyi vurduğunda, bodrumun içinde yankılanan ses, sanki derin bir kuyudan gelen insan çığlığına dönüştü.

Aras duraksadı, kalbi göğüs kafesini patlatırcasına çarpıyordu. Arkasına baktı, kimse yoktu. Kendi hayal gücünün bir oyunu olduğunu düşünerek bir darbe daha vurdu. Zincirler büyük bir gürültüyle yere düştü, kırmızı mühür ortadan ikiye çatlayarak toza dönüştü. Kapı, arkasından biri itiyormuş gibi hızla ardına kadar açıldı. İçeriden yüzüne doğru vuran sıcak ve kuru rüzgar, çöl sıcağını andırıyordu. Fenerin ışığını odanın içine tuttuğunda, odanın bomboş olduğunu gördü. Sadece tam ortada, ters çevrilmiş bir toprak çömlek duruyordu.

Ancak o an, kulaklarında ilk defa o sesi duydu. Tek bir ses değil, binlerce insanın aynı anda, anlaşılmaz bir dille fısıldaşması gibiydi. Fısıltılar duvarlardan, yerdeki tozlardan, hatta kendi kıyafetlerinin içinden geliyordu. Aras korkuyla arkasını dönüp merdivenlere doğru koşmaya başladı. Merdivenleri tırmanırken, arkasındaki karanlığın içinden iki çift kor gibi parlayan, dikey gözbebeklerine sahip gözün ona baktığını fark etti. Konağın dışına, bahçeye fırladığında gece yarısı olmuştu bile. Oysa içeri gireli sadece birkaç dakika geçmişti. Zaman kırılmıştı ve hava artık yaşayan bir dünyaya ait değildi.