Bölüm 3: Aynalı Nehrin Sırrı

Milo ve sırt çantasındaki Lumi, ormanın içinden ilerlerken saatler geçmiş, hava yavaş yavaş soğumaya başlamıştı. Gece ormanı, gündüzkinden tamamen farklı bir yerdi. Baykuşların hüzünlü ötüşleri, uzaktan gelen kurt ulumaları ve çalıların arasında hışırdayan bilinmeyen canlılar, yolculuğu oldukça gerilimli kılıyordu. Ancak Lumi’nin çantasından yayılan o yumuşak altın sarısı ışık, Milo’nun önünü görmesini sağlıyor ve ona cesaret veriyordu. Dağın eteklerine yaklaşmışlardı ki, karşılarına aşmaları gereken büyük bir engel çıktı: Aynalı Nehir.

Aynalı Nehir, adını suyunun o kadar berrak ve durgun olmasından alıyordu ki, gökyüzünün ve ağaçların yansımasını kusursuz bir ayna gibi yansıtıyordu. Ancak nehir oldukça geniş ve derindi; üstelik üzerinde karşıya geçebilecekleri herhangi bir köprü görünmüyordu. Milo suyun kenarına gelip durdu. El fenerini karşı kıyıya tuttu ama ışık karşı tarafa ulaşamıyordu. "Buradan nasıl geçeceğiz?" diye mırıldandı kendi kendine. Lumi çantasından başını çıkarıp suya baktı. "Su çok soğuk görünüyor, eğer ıslanırsam ateşim tamamen söner Milo," dedi titreyerek.

Tam o sırada, nehrin kenarındaki sazlıkların arasından garip bir ses duyuldu. "Tak... Tak... Çat!" Milo fenerini sesin geldiği yöne çevirdi. Karşılarında başında deriden bir şapka, gözünde kalın camlı bir kaynak gözlüğü ve elinde tahta bir çekiç olan devasa bir kunduz duruyordu. Kunduz, ışığı görünce gözlüklerini alnına kaldırdı ve onlara baktı. "Gece yarısı benim nehrimde ne arıyorsunuz ufaklıklar?" diye sordu kalın, boğuk bir sesle. Milo durumu hemen açıkladı; Lumi'nin gökyüzünden düştüğünü ve onu Bulutkıran Dağı'nın zirvesine götürmeleri gerektiğini anlattı.

Kunduz, Lumi’yi görünce şaşkınlıkla ıslık çaldı. "Vay canına, gerçek bir yıldız ha? Adım Mimar Bobo. Ben bu ormandaki en iyi köprü ve baraj ustasıyım. Eskiden burada bir köprüm vardı ama geçen haftaki fırtınada yıkıldı." Bobo biraz düşündü, çenesini kaşıdı. "Eğer siz o yıldızı gökyüzüne geri götürecekseniz, dünyayı kurtaran bir iş yapıyorsunuz demektir. Size yardım edeceğim!" Bobo hemen işe koyuldu. Etraftaki sağlam ağaç dallarını, sarmaşıkları ve geniş nilüfer yapraklarını kullanarak sadece yirmi dakika içinde son derece sağlam, küçük bir sal inşa etti. Salı suya indirdiklerinde Milo ve Lumi ona teşekkür etmek için sarıldılar. Bobo onlara uzun bir dal parçası verdi ve "Suyu yavaşça itin, akıntı sizi karşıya götürecektir. İyi şanslar küçük kaşif!" dedi. Milo salın üzerine çıktı, dalı suya daldırdı ve Aynalı Nehir'in büyülü yakamozları arasında karşı kıyıya doğru yavaşça süzülmeye başladılar.