Bölüm 5: Son Durak: Gerçek

Aylin, titreyen elleriyle aynanın üzerindeki örtüyü çekti. Aynada gördüğü şey kendisi değildi; alevler içinde yanan bir hastane odasıydı. Hemşire olarak çalıştığı dönemde, dikkatsizliği yüzünden doz aşımından ölen hastaların yüzleri aynanın yüzeyinde belirdi. O, bu suçu başka bir meslektaşının üzerine atmış ve sıyrılmıştı.

"Ben öldürmedim," diye fısıldadı Aylin, geri çekilerek. Ama aynadaki silüetler ona doğru uzandı. Tren birden dikey bir şekilde, uçuruma doğru son sürat ilerlemeye başladı. Aslında bu tren hiç var olmamıştı. Aylin gözlerini açtığında, kendi arabasının içinde, uçurumdan aşağı yuvarlanırken havada asılı kaldığını fark etti. Tren yolculuğu, kalbi durmadan önce vicdanının ona oynadığı son, acımasız bir oyundu.

Araba büyük bir gürültüyle yere çakılmadan hemen önce, kulağına trenin o tanıdık ve son cısırtılı anonsu geldi: "Son durak. Herkes indi." 412 numaralı sisli ekspres, bir sonraki günahkar yolcularını toplamak üzere karanlığın içinde gözden kayboldu.