Bölüm 4: Makinistin Aynası

Geriye sadece Aylin ve Can kalmıştı. Trenin durduğu bu yeni istasyonda dışarıda hiçbir şey yoktu, sadece devasa, paslı aynalar peronu kaplamıştı. Aynalardan yansıyan görüntüler, onların kendi yüzleri değil, hayatlarında kırdıkları, canını yaktıkları insanların can çekişen halleriydi.

Can, aynalara bakmamak için gözlerini kapattı ama sesler zihninin içinde yankılanıyordu. Siber zorbalık yaparak intiharına neden olduğu sınıf arkadaşının sesi, vagonun içinde çınlıyordu: "Sadece bir şakaydı, değil mi Can?" Can, kulaklarını kapatarak çığlık attı fakat vagonun camları patlayarak üzerine doğru uçuştu. Cam kırıkları onu aynaların olduğu perona doğru sürükledi ve aynalar Can'ı içine çekerek hapsetti.

Aylin artık vagonda yapayalnızdı. Ağlamaktan gözleri şişmiş, korkudan titriyordu. Lokomotifin kapısına ulaştı ve kapıyı zorlayarak açtı. İçeride ne bir makinist vardı ne de bir kontrol paneli. Sadece ortada duran, üzeri eski bir örtüyle kapatılmış büyük bir boy aynası bulunuyordu. Treni durdurmanın tek yolunun bu aynayla yüzleşmek olduğunu anladı.