Bölüm 3: Labirent Koridorlar

Tren hızlandıkça vagonların yapısı değişmeye başladı. Koridorlar uzuyor, kapılar çıkışı olmayan labirentlere açılıyordu. Aylin, yaşlı bir adam olan şoför Selim ve genç öğrenci Can, bir sonraki duraktan kaçabilmek umuduyla lokomotife doğru koşmaya karar verdiler. Ancak hangi kapıyı açarlarsa açsınlar, kendilerini hep aynı kasvetli, koltukları yırtık vagonun içinde buluyorlardı.

Zaman algısı tamamen kaybolmuştu. Duvarlardaki saatlerin akrepleri ve yelkovanları çılgın gibi tersine dönüyordu. Trenin ahşap panellerinden kan sızmaya başladığında, vagonun havası ağırlaştı. Selim, dizlerinin üzerine çöküp ağlamaya başladı. Yıllar önce karıştığı ve arkasına bakmadan kaçtığı o ölümlü kazanın sesleri, vagonun duvarlarında yankılanıyordu: Fren sesleri, kırılan camlar ve bir çocuğun ağlaması...

"Ben kaçtım," diye hıçkırdı Selim. "Ama buradalar." Vagonun tavanından sarkan onlarca soluk el, Selim’i yukarıya, karanlık boşluğa doğru çekmeye başladı. Aylin ve Can, Selim’in yukarıda kayboluşunu izlerken, tren feryat edercesine bir kez daha acı bir fren yaptı. Üçüncü durak gelmişti.