Bölüm 2: İlk Durak ve Geçmişin Gölgesi

Tren, sarsılarak aniden durdu. Pencerenin dışındaki sis, vagon kapısının aralıklarından içeri sızmaya başladı. Koridorun sonundaki kapı büyük bir gürültüyle açıldı. İçeri giren şey bir insan değildi; yürüyen, insansı bir gölgeydi ve gözlerinin yerinde sadece iki boşluk vardı. Gölge, yolculardan iş insanı Murat’ın önünde durdu.

Murat, adamın yüzüne bakınca nefesinin kesildiğini hissetti. Bu, yıllar önce iflasa sürükleyerek intiharına sebep olduğu eski ortağının silüetiydi. "Zamanı geldi," diye fısıldadı gölge. Vagonun tabanı aniden yumuşadı ve bataklığa dönüştü. Murat, çığlıklar atarak zeminin içine çekilirken diğer yolcular dehşet içinde onu kurtarmaya çalıştı, ancak elleri havayı dövmekten başka bir işe yaramadı.

Murat tamamen karanlığa gömüldüğünde, tren kapıları kapandı ve motor büyük bir öfkeyle yeniden çalıştı. Kalan dört yolcu, bu trenin sıradan bir toplu taşıma aracı olmadığını, her birinin sakladığı karanlık sırların peşinde olan bir infaz mekanizması olduğunu dehşetle fark etti. Sıranın kendilerine ne zaman geleceğini düşünmek bile nefeslerini kesiyordu.