Bölüm 5: Zamanın Şarkısı ve Eve Dönüş

Kulenin en uç noktasında, küçük bir yuva vardı. Aras, Tıkırtı'nın yardımıyla oraya tırmandı. Cebinden parlayan mavi safiri çıkardı. Bu taş, zamanın ritmini düzenleyen bir pildi aslında. Safiri yerine yerleştirdiği anda, kuleden tüm krallığa yayılan masmavi bir ışık dalgası yayıldı. Bu ışık, dünyadaki her saatin tıkırtısına, her canlının nefesine bir parça umut ve enerji taşıdı. Tıkırtı, Aras’ın omzuna kondu ve "Başardın Kurucu," dedi neşeyle. "Zaman artık emin ellerde."

Şehirde büyük bir kutlama başladı. Küçük robotlar Aras’ın etrafında dans ediyor, ona minik çarklardan yapılmış hediyeler veriyorlardı. Ancak Aras, gökyüzünün renginin değişmeye başladığını gördü. Kendi dünyasındaki akşam güneşi, saatin kapısından içeri sızıyordu. "Gitme vaktim geldi," dedi Aras hüzünle. Tıkırtı ona küçük bir dişli parçası uzattı. "Bunu sakla. Ne zaman zamanın çok hızlı geçtiğini veya durduğunu hissedersen, bu dişliye bak ve anın tadını çıkarmayı hatırla."

Aras, geldiği o devasa kapıya doğru yürüdü. Kapıdan geçtiği anda kendini tekrar tozlu tavan arasında buldu. Yağmur durmuş, bulutların arasından süzülen güneş ışığı odayı aydınlatmıştı. Duvar saati hala on ikiyi gösteriyordu ama Aras kulağını dayadığında, içeriden çok derinden gelen, neşeli bir tıkırtı duydu. Cebini kontrol etti; altın anahtar gitmişti ama Tıkırtı’nın verdiği o küçük dişli avucunun içindeydi.

Aşağıdan annesinin sesi duyuldu: "Aras! Yemek hazır, hadi gel!" Aras gülümsedi. Eskiden "Hemen geliyorum" der ve dakikalarca oyalanırdı. Ama şimdi, her saniyenin ne kadar kıymetli olduğunu biliyordu. Merdivenlerden hızla indi, ailesine sarıldı ve o akşam yemeğinde her saniyenin, her kelimenin ve her gülümsemenin tadını çıkardı. Çünkü biliyordu ki zaman, onu nasıl kullandığınızla anlam kazanan en büyük sihirdi. Ve tavan arasındaki o eski saat, artık sadece bir eşya değil, gizli bir krallığın sadık bekçisiydi.