Bölüm 4: Gölge Kalesi’ndeki Oyun

Gölge Kalesi, bulutların en alt katmanında, güneşin hiç ulaşamadığı soğuk bir yerdeydi. Her yer siyah taşlarla örülüydü ve duvarlardan soğuk ter damlaları sızıyordu. Cıvıl ve Pırpır sessizce koridorlarda ilerlediler. Pırpır kanatlarını yavaşça döndürerek ses çıkarmamaya çalışıyordu. Sonunda büyük salona ulaştıklarında, Gölge Lordu’nu tahtında otururken gördüler. Gökkuşağı Anahtarı, Lord’un önündeki simsiyah bir kutunun içindeydi.

Gölge Lordu aslında göründüğü kadar korkunç değildi; sadece çok yalnız ve mutsuz görünüyordu. "Neden geldiniz?" diye gürledi sesi. "Renkler çok yorucu! Kırmızı çok sıcak, mavi çok soğuk... Gri en iyisidir, hiçbir hissettirmez." Cıvıl, Lord’un yanına yaklaştı. "Lordum," dedi. "Siz renklerden değil, aslında yalnızlıktan korkuyorsunuz. Renkler bir araya gelince gökkuşağını oluşturur, tıpkı dostların bir araya gelince mutluluğu oluşturması gibi."

Gölge Lordu sinirlendi ve pelerinini savurarak odayı daha da kararttı. "Dostluk mu? Benim hiç dostum olmadı!" dedi. Tam o sırada Pırpır, Lord’un etrafında hızlıca dönerek tatlı bir esinti yarattı. Bu esinti, Lord’un yüzündeki tozları temizledi ve ona uzun zamandır hissetmediği bir ferahlık verdi. Cıvıl ise göğsündeki küçük bölmeyi açtı ve içinden biriktirdiği renkli bir bulut parçasını çıkardı. Bu, fabrikadan kalan son pembe buluttu.

Bulut, karanlık odanın içinde bir fener gibi parlamaya başladı. Gölge Lordu şaşkınlıkla buluta dokundu. Dokunduğu anda bulutun sıcaklığı kalbine ulaştı. Lord’un siyah pelerini yavaş yavaş laciverte, sonra da parlak bir mora dönüştü. "Bu... Bu hissi hatırlıyorum," diye fısıldadı Lord. Gözlerindeki karanlık silinmiş, yerini bir merak almıştı. İyiliğin gücü, en karanlık kalbi bile yumuşatabilirdi.